Maitasuna harrapatu dugu, itxi egin dugu, klausuratu. Beldurragatik, jelosiagatik, zuhurtziagatik eta, batez ere, beharrizanagatik, egitura soziala bikote egonkor ugaltzailearen oinarrian eraikita baitago. Arrazoi askorengatik espetxeratu dugu, maitasunaren benetako bulkadarekin zerikusirik ez duen bakar bat ere ez, desioaren legeari bakarrik erantzuten baitio. Maitasuna animalia basatia da, ez da gatibutasunean ugaltzen. Egokitzapen egokiaren kasu isolatuak daude, non maitasun otzanak zoriontasuna ematen duen. Beste batzuetan, onarpen etsia dago, bikoteak harmonia erlatiboan bizi dira, agian nostalgiaz, behin elkarrengana hurbiltzea desio izan zuten suaren itzaltze progresiboari begira, elkarrekin erre zitezen beste ezer pentsatu gabe. Hori gertatzen da kasurik onenean. Gainerakoa… Eta horrela igarotzen da gure bizitza pribatua. Naturatik, desioaren lege gupidagabe eta askotan krudel horretatik hain urrun. Hain otzana. Hain kontrolatua. Hain gizatiarra.






